Soms bladerde ze terug, dacht ze aan wat voorbij was en hoe de dagen toen nog warm en donkerrood van liefde waren. Vaak zocht ze naar woorden die er nooit hadden gestaan en probeerde ze een ander verhaal tussen de regels te lezen.

Ze liet haar vingers vurig over haar papieren grenzen glijden, tot het dezelfde krassen achterliet als toen.

Tot zij weer die grens en hij weer zoekend was.

(Vervolgverhaal De Zinnen)

Wanneer de woorden dan weer samen met zijn adem stokten, ging hij blauwweg op de bedrand zitten. Hij vergat haar adem en probeerde zichzelf op de tast te beschrijven, al herlas hij ’s ochtends vaak een ander. Daarna belandde hij altijd weer roerloos aan haar zij, omdat zij nu eenmaal Zij en hij nu eenmaal Hij was. Omdat haar hart bonsde. Haar neus trilde. Haar huid geurde. En omdat hij in haar spinnend slapen, koppig bleef geloven in de zoete oorlog van het houden van.

(Vervolgverhaal De Zinnen)

Soms waaide ze zwoel en volgde ik het ritme van haar hartslag in mijn languitgestrekte hals. Soms deed ze me naar adem happen en zocht ze mijn lippen op, waarop ze iets zoets en wat onuitgesproken woorden achterliet. Soms waaide ze amper. Soms waaide ze woest. Soms waaide ze winter. En werd ik een onbespeeld decemberstrand, dat voeten mist om naar te happen.

(Vervolgverhaal “De Zinnen’: dezinnen.wordpress.com)

 Een tijdje. Achtendertig weken.

Of. Acht maanden. Vijftien dagen.  En een nacht van zeven lome uren.

Om precies te zijn.

Precies zo lang is het geleden dat ik m’n laatste zelfgevoelde zin neerpende. Precies zo lang is het, sinds de inkt blonk en de taal onstuimig onder dit nu roffelend paar bleke vingers rolde. Precies zo lang. Het wachten. Het woelen. Het weifelende bijten. Nagel na nagel. Het zoeken naar woorden, in de ruimte waar gedachten sneller razen dan papier. Waar je in het donker struikelt over weemoed. Koffiekoppen. Natgekauwde balpendoppen. Daar waar hete letters driftig op de muren kletsen. En je de prop met de vuist de verste hoek in balt.

Achtendertig, waakzame weken. Als een heerlijk rondgedragen zwangerschap. Bol. Schoppend. Een buikgevoel van ongeschreven woorden. Met klooievaars. En boemkolen.

Achtendertig, zacht voortdeinende weken. Als een rups op het tuinpad. Als het beeld van het huis uit het raam van de trein. Wat wazig. Slaapdronken. Ritmisch cadansend. In een warm, tweesporig nest dat je wiegt en je een tijd lang veilig in de verte doet staren.

Tot we nattigheid voelen. Een breuk in het vlies. Een scheur in het blad. Een knik in het spoor. Een Loesje die schreeuwt dat het wél kan. Dat het zoet wordt. En het verdomme goed wordt.

 Een verhaal van stiekem verdwalen in stoffige kamers. Van verlangen. Vroegtijdige nostalgie. Van blootsvoets vechten voor dromen. En die met de klik van het licht in vervulling zien gaan.

Met alleen maar letters
kan je geen spiegels lijmen
hoogstens een te troosten hart.

Maar angst lijkt minder donker op papier
en ginder anders koud dan hier,
waar ik een pen vasthou
om even languit
naar mezelf te kijken.

(LDR, middernachtkoorts, Gent)

Ik neem plaats aan een computer in een rustiger hoekje van de bibliotheek en open mijn mailbox. Ik twijfel. Ik google. Ik surf. En hoop stiekem dat er maar één Pia elegant voet heeft gezet op deze aardbol. Anders zal ik ook haar naamgenoten noodgedwongen van mijn goodwill moeten overtuigen. Ik heb geluk. Waar een hotspot is, is een weg. Er verschijnt maar één naam die ik via fanpages en groepen met haar kan verbinden. Pia Devries. Het zien van haar naam stuurt een warme gloed naar mijn warmbonzend hoofd, ondanks de kilte waar hij synoniem voor staat.
Vrieskou. Bevroren neuzen, tenen, vingertoppen. Strenge winters, die elk haartje op dat korte strookje onbedekte huid onherroepelijk doet rechtveren. Strenge winters. Met gure wind en natte sneeuw, die scherp bijtend door je kleren scheurt. En diezelfde strenge winter, die de warmte binnenshuis alleen maar warmer maakt, de kalkoen heerlijker, de liefde liefdevoller. 

Ik zet mijn verstand op nul en begin impulsief te typen. “Hey, je Amsterdamse ’gang’ster hier.” Ik hoop dat ze in Amsterdam slechts één ‘gangmoment’ beleefde en dat ze me bij deze zoutloze opener niet met één iemand anders verwart. De vraag blijft waarmee ik de witgapende leegte in godsnaam verder moet opvullen. Geen vergeten sjaal, muts of gatensok die dringend terug moet naar z’n eigen teen of kapstok. Geen onafgewerkt ‘Ah, lang verhaal’. Geen gezamenlijke verre vriend. Geen link. Niets. Alleen dit nog-bijna-lege kadertje “Aan: Pia Devries” kan me als een noodpijl opnieuw in haar geheugen schieten.
De meest aanvaardbare uitweg die ik hier en nu kan bedenken, is het filmpje dat ze die avond maakte met haar fototoestel. De luttele milliseconde die ik erin verschijn moet voldoen om de rest van mijn bericht vol te kletsen. Ik vervolg, zo nonchalant mogelijk: “ Stuur je dat filmpje eens door als je Amsterdam definitief van je toestel gooit? Kan ik nog eens lachen met de gevolgen van te lange dagen, te korte nachten en te veel gratis cocktails. Ik hoor het wel. Groet.” De laatste zin moet mezelf ervan overtuigen dat ik niet te opdringerig of klef overkom.

De twijfel gunt me echter weinig kans vanavond. Ik klik het schermpje weg en besluit me met serieuzere dingen bezig te houden. Honderd Jaar Eenzaamheid, Gabriel Garcia Marquez. The Picture of Dorian Gray, Oscar Wilde. The Heart is a Lonely Hunter, Carson McCullers. Kuitenbijters, waar ik me doorzwoeg en er daarom later des te meer van zal gaan houden. Omdat je pas dan het hele plaatje snapt. Hm. Zouden relaties ook zo werken?  Mijn ogen dwalen af naar mijn mailbox. Wanneer mijn gezond verstand even de andere kant opkijkt, glippen mijn vingers naar de muis. Een vingerklik later is de mail verzonden. Geen weg terug. Verdomme. Ik sluit de computer af en hoop dat de virtuele postbode onderweg wat post verliest. De mensen rondom mij trekken naar huis toe. Ze sprokkelen hun spullen als hout voor het haardvuur, waar ze straks gezellig hun voeten aan warmen. Ik trek m’n jas aan, verdwijn in m’n kraag en stap met flinke pas de avond in.

Ik sta stil. Kijk mezelf aan met zoete weemoed in de ogen. Heimwee. Ik vraag me af wanneer ik haar terugzie en hoe het komt dat ik haar nooit eerder heb gezien.

-LDR-

De verfhanddoek wordt binnenkort wel eens even in de ring gegooid.  Tot dan… voorlopig nog even meer dan letterlijk ‘onder constructie’.

Toch gaat het allemaal wat langzamer
en slomer dan toen. De blik
op oneindig. Want, vechtersbaas
- sergeant intussen - is al lang niet meer
zo ‘stampvoetend enthousiast’.

Sergeant heeft heimwee.
Sergeant is het marcheren moe
en verlangt naar warmte, een nest,
verse sokken en een dikke boterham,
door moederlief met een nog dikkere
laag liefde belegd.

Brood, liefde, brood.

Was het leven maar een sandwich.

(LDR, 3 november ’09)